Do Not Procrastinate, CALL!

Do you know that the words “call” or calling” are some of the most important words in the world? You don’t? Perhaps you may have thought that “love” or “money” or “relationships” or “compassion” or even “good works” were the most important. You’re wrong, they’re not. But how is it that “call” can be more important than “love” and “compassion,” you may protest. OK, I will admit that the word “call” may seem less important than “love” and “compassion” but when “call” is used together with “God” (who is the very essence of love and compassion) then there is no word in existence that equals its importance.

Why is the word “call” so important? First of all the word “call” (when it is used with God) comprehensively includes a sense of finality; it effectually determines one’s final destination. You may ask: “What on earth led you to believe that?” Well, let’s look at some solid evidence for my statement.

And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the LORD shall be delivered: (Joel 2:32)

And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved. (Acts 2:21)

For whosoever shall call upon the name of the Lord shall be saved. (Romans 10:13)

Wow, have you noticed that the exact same words are used in three different parts of the Bible? That makes it pretty important, doesn’t it? It is though, and I’m not suggesting that it is, the Trinity (God the Father, God the Son and God the Holy Spirit) each wanted to make the very same statement with an intent to show that they are in complete agreement. Now, let’s take a look at the characteristics of this statement.

It has the strength of a surety or last will and testament.

A surety, as you may know, is a person who has made himself or herself responsible for another, as a sponsor, godparent, or bondsman, to obtain for him/her a state or quality of absolute assurance, safety and lifelong security. Hence, the surety is the entity who secures for him/her all these benefits; the beneficiary merely has to receive as a gift the surety’s grant of assurance, safety and lifelong security. The most important sign or proof of the surety’s bond that he will accomplish all that he has promised is his signature. All documents, such as a last will and testament must be ratified by a signature. Someone once taught me a beautiful song many years ago during one of our Bible studies. The words are as follows: “He signed the deed with his atoning blood. He ever lives to make his promise true. Should all the hosts of hell come in to make a second claim (on my soul), they all march out at the mention of his Name. They all march out at the mention of his Name.”

Jesus Christ and He alone is the surety/bondsman of our souls because He alone has signed his last will and testament with his own blood on the cross more than two thousand years ago. Not only that, He also blotted out the ordinances God so rightly held against us — ordinances that testified against us before an awesomely holy God — and nailed it to the cross. With one single blow He nailed it to the cross and cried with a loud voice “IT IS FINISHED” (“Tetelestai – the ransom is paid in full”). And to prove that He is the Son of God who has achieved all this for sinful man, He rose from the dead on the third day, ascended into heaven where He is now seated at the right hand of God.

It has the strength to motivate lost sinners to thirst for the living waters of the Living God.

Jesus often said things to grab his audiences’ attention. One of these was when He told a group of Pharisees and Scribes who were offended by his habit to eat with sinners and publicans that only the sick needed to go to a physician. “So what!” you may add, “everyone knows that.” Nonetheless, when it is applied in the spiritual sense of the word most people do not understand it so easily; especially when they refuse to admit that their spiritual maladies are horribly terminal. The scribes and Pharisees attributed their spiritual wholeness and right standing with God to their rigid keeping of the Law and their kinship to father Abraham. They weren’t sick, they thought, “we have Abraham as our father” (Matthew 3:9; Luke 3:8). Most people, whenever they are confronted with the Gospel of Jesus Christ, quick-wittedly take from their little bag of “haves” a whole bunch of “we haves” to justify their own righteousness before God. “We have our church,” “we have our culture,” We have the one and only true church in the world,” “We have our peculiar good works,” “we have our traditions,” etc. etc. etc. The truth, however, is that we have nothing whatsoever —we have no righteousness; we have no peace; we have no lasting joy; we do not have eternal life, unless you have Jesus Christ (1 John 5:12). In fact, those who do not have Jesus, have one thing in common. They do not have the Living Water because they have all the other stuff that supposedly satisfies and quenches their thirst. You cannot possibly have God’s Living Water whilst you cling to your own “I haves.” Empty hands have a better chance of finding God and his mercies than hands that are filled with all kinds of “I haves.”

It has the strength to invoke God’s eternal redemptive power upon you.

Of all the most wonderfully amazing and staggering things that are said in the Bible, one that stands out with superlative beauty is: “And ye shall seek me, and find me, when ye shall search for me with all your heart.” (Jeremiah 29:13). Imagine for one moment the apparent absurdity of such a statement, especially when the Person to be sought after is an invisible and intangible spirit (John 4:24). How do you seek after someone you cannot see and then claim to have found him when he remains unseen? Ah, the answer to this superlatively beautiful mystery is tied up in your heart. Your heart, in the biblical sense of the word, is not merely the little pump in your chest that supplies your entire body with oxygen filled blood; it is your entire life. Hence, the seeking after God is not merely a hide, seek and find little game. It is to seek Him with so much passion, hunger and thirst, and so much fervour that you would rather seem to want to die (lose your entire life) than to not find Him. And this is precisely where the wonder and beauty of God’s invitation to seek Him comes in. Those who seek Him in this way, with all their heart, shall find Him because He allows Himself to be found of them; He reveals Himself in the most innermost part of their being — their spirit and soul (entire life).

Why does God say “with all your heart?” He says so for the simple reason that He wants to occupy not only a single compartment of your life but all of your life. He wants to be the fulfilment of your entire life and not only certain aspects of your life. Imagine someone purchasing a large mansion with many rooms and then occupying only a single small room in one of the far corners of the mansion. Can you call the mansion your home? Of course not; that’s ridiculous. God wants to fill your entire life with his own life-giving being through his Son, Jesus Christ.

Procrastination is arguable the most dangerous poison in a person’s life. “I will do it tomorrow” is usually the mantra of those who have a free-spirited “manana” disposition. No wonder someone once said that the way to hell is paved with good intentions but those good intentions remain forever in the morrow. Saul of  Tarsus who later became Paul and who was to become the greatest evangelist of all time was also somewhat of a procrastinator, at least as far as calling on the Name of the Lord is concerned. Listen to this; Ananias is speaking, the man to whom God sent Saul in Jersualem after he had had a supernatural encounter with Jesus Christ on his way to Damascus.

And he said, The God of our fathers hath chosen thee, that thou shouldest know his will, and see that Just One, and shouldest hear the voice of his mouth. For thou shalt be his witness unto all men of what thou hast seen and heard. And now why tarriest thou? arise, and be baptized, and wash away thy sins, calling on the name of the Lord. (Acts 22:14-16)

If you, the reader of this comment, have as yet not come to Jesus Christ to call on the Name of the Lord for your salvation, I urge you to do so today and not to procrastinate.

How shall we escape, if we neglect so great salvation; which at the first began to be spoken by the Lord, and was confirmed unto us by them that heard him; (Hebrews 2:3)

Again, he limiteth a certain day, saying in David, To day, after so long a time; as it is said, To day if ye will hear his voice, harden not your hearts. (Hebrews 4:7)

Gebrokenheid

Ons het so pas die afgelope naweek die dood en opstanding van ons Here Jesus Christus herdenk. Maar wat beteken dit vir ons in ons alledaagse lewe? Hoe raak dit ons daaglikse lewe? Dit is sekerlik goed om sy dood en opstanding jaarliks te vier maar as dit nie in ons lewens uitkristaliseer nie, beteken dit net mooi niks nie. Die vraag is: Hoe moet Jesus Christus se dood en opstanding in ons lewens uitkristaliseer?

Galasiërs 5:14-17 Want die hele wet word vervul in een woord, naamlik: Jy moet jou naaste liefhê soos jouself. Maar as julle mekaar byt en opeet, pas op dat julle nie die een deur die ander verteer word nie. Maar ek sê: Wandel deur die Gees, dan sal julle nooit die begeerlikheid van die vlees volbring nie; want die vlees begeer teen die Gees, en die Gees teen die vlees; en hulle staan teenoor mekaar, sodat julle nie kan doen wat julle wil nie.

As daar een ding is wat die mens graag wil beskerm, pamperlang, verdedig en voorop stel dan is dit sy eie vleeslike natuur, sy eie “ek” soos ons dikwels daarna verwys. Maar, is dit wat God graag wil hê ons moet doen? Is dit sy wil dat ons eie “ek” voorrang moet geniet? Nee! hoegenaamd nie want soos ons hierbo sien, stry die vlees teen die Gees. Die natuurlike begeertes van die vlees blus die Gees (1 Thessalonicense 5:19).

Dit is die soewereine wil van God dat my gees en siel en liggaam geheel en al onder die heerskappy van die Heilige Gees moet staan, sodat Hy die lewe, gesindheid en karakter van die Here Jesus Christus in en deur my kan voortbring.

My eie selflewe in die siel, met al sy natuurlike eienskappe van selfgesentreerdheid, staan in God se pad. Die gevolg is dat Sy lewe, wat in my innerlike mens of gees woon, as’t ware gevange gehou word deur die harde dop van my eie selflewe. Eers wanneer hierdie harde dop deur God self gebreek is, d.w.s. wanneer my siel nie meer onafhanklik of op eie inisiatief (impulsief) funksioneer nie, maar die instrument word van en ondergeskik gemaak is aan die Heilige Gees, kan Sy lewe (die lewende water) vanuit my gees en deur my gebroke sielslewe na ander vloei.

In ons tuin groei daar ‘n Lemon Verbena wat vreeslik lekker en skoon ruik. Elke keer wanneer ek daar verbyloop, pluk ek een van die blaartjies, vryf dit hard tussen die palms van my hande en ruik dan met ‘n diep teug daaraan. Eers dan kan jy die ryk en vol geur daarvan ruik en waardeer. Christene is veronderstel om die geur of reuk van die Here Jesus te versprei oral waar hulle hul bevind, en dit gebeur alleenlik wanneer hulle so ‘n bietjie gepars word.

Efesiërs 5: 1 en 2 Wees dan navolgers van God soos geliefde kinders; en wandel in liefde, soos Christus ons ook liefgehad het en Hom vir ons oorgegee het as ‘n gawe en offer aan God tot ‘n lieflike geur.

Van al die offers wat in Levitikus beskrywe word, is die Brandoffer die enigste offer wat geheel en al verbrand is. Dit dui op Jesus Christus se volkome oorgawe aan die volmaakte wil van sy Vader wat vir Hom ‘n lieflike geur was (wat Hom volkome tevrede gestel het). So-ook moet Christene, net soos hulle Meester, hulle volkome oorgee aan die Vader tot ‘n lieflike geur vir Hom. Maar, soos met die Here Jesus, verg dit ook ‘n offer.

Romeine 12:1 Ek vermaan julle dan, broeders, by die ontferminge van God, dat julle jul liggame stel as ‘n lewende, heilige en aan God welgevallige offer–dit is julle redelike godsdiens.

In die Ou Testament is die offers doodgemaak. Van ons word dit egter verwag om die vlees aan die dood (kruis) af te gee sodat ons vir God kan lewe.

Romeine 6: 11 en 13 So moet julle ook reken dat julle wel vir die sonde dood is, maar lewend is vir God in Christus Jesus, onse Here. En moenie julle lede stel tot beskikking van die sonde as werktuie van ongeregtigheid nie, maar stel julleself tot beskikking van God as mense wat uit die dode lewend geword het, en julle lede as werktuie van geregtigheid in die diens van God.

WAT IS GEBROKENHEID?

Gebrokenheid is dié toestand waarin God my bring:-

1. nadat ek deur middel van omstandighede myself en die afskuwelikhede van my “ek” in Sy lig raakgesien het.
2. nadat ek onder die oortuiging van die Heilige Gees tot die diepe besef gebring is dat die “self” of die “ek” alleenlik vir één ding goed is – die kruis (die dood).
3. nadat ek met heelhartige oorgawe die “ek” aan die kruis (die dood) afgegee het en die dood van die Here Jesus aan die kruis deur die geloof as my eie aanvaar het . . . SODAT
4. die heerlike opstandingslewe van die Here Jesus tot oorvloedige volheid in my kan kom.

Anders gestel, gebrokenheid word op elke terrein van my lewe bewerk (godsdienstige lewe, huwelikslewe, arbeidslewe, private lewe, huislike lewe of wat ook) wanneer God d.m.v. die kruis van Jesus (die krag van God) en met my heelhartige toestemming en gewilligheid klaarspeel met my ou lewe sodat die nuwe lewe (die lewe van Jesus) in my lewe ingeburger kan word.

Gebrokenheid is verder ‘n tydstip in my lewe waartydens ek ‘n keuse moet maak tussen my wil en die wil van die Here. Kom ons kyk so ‘n bietjie aan die hand van ‘n voorbeeld of ‘n situasie, wat hierdie keuse tussen my wil en God se wil behels. As u so voel kan u self korresponderende tekse in die Bybel gaan soek om ‘n beter prentjie hiervan te vorm.

Sê nou maar iemand beskuldig my valslik van allerhande dinge en dit loop naderhand uit op ‘n onhoudbare situasie waarin selfs van my Christen broers en susters die rug op my keer. Ek kan een van twee dinge doen:-

1) Ek kan my eie vrye wil uitoefen wat in hierdie spesifieke verband uiting vind in,

A) SELFREGVERDIGING

Dit is wanneer ek alles in my vermoë doen om te bewys dat ek reg en hulle verkeerd is, al moet ek dieselfde metodes gebruik wat hulle aangewend het om my te beswadder of by ander in ‘n slegte lig te stel.

B) SELFVERDEDIGING

Dit is wanneer ek alles in my vermoë doen om my beeld wat deur die onregverdigheid van die ander geskaad is, deur selfregverdigmakende metodes weer in ere te herstel, al beteken dit ook dat die beeld van die ander wat my beswadder het, ook nou daardeur in die gedrang mag kom.

C) SELFBEJAMMERING

Wanneer sulke dinge met ons gebeur, bid ons gewoonlik soos volg “Ag! Here, waarom moes hierdie ding nou juis met my gebeur? Wat het ek gedoen om so-iets te verdien?” Ons gaan sit dan op ‘n ashoop van selfingekeerdheid, met die gevolg dat ons heeltemal blind en afgestomp raak vir die eintlike wil, doel en plan van God wat heel dikwels agter hierdie omstandighede verskuil lê.

D) BITTERHEID

‘n Galbitter gesindheid of houding is heeltemal onversoenbaar met die Heilige Gees. Bitterheid besoedel nie net die gees van die Christen self nie maar ook die Christen atmosfeer waarin hy beweeg. Bitterheid is die resultaat van ‘n onvergewensgesinde hart (Hebreërs 12:15).

E) KWADE GEVOELENS

Geen Christen sal ruiterlik erken dat hy al ooit kwade gevoelens teenoor ander wat hom benadeel het, geopenbaar het nie. Hy sal hierdie gevoelens van hom nie openlik wys nie maar dit eerder in ‘n aggressiewe godsdienstige gebedskleed toewikkel en die Here vra om maar self met hierdie of daardie persoon se gal te werk.

F) TRAAK-MY-NIE-AGTIGHEID WAT MY GEBEDSLEWE KNIEHALTER

Ag! wat maak dit nou in elk geval saak. Dit is nie die eerste keer dat hulle so-iets doen nie en ek betwyfel dit baie sterk of hulle ooit sal kan verander. Dit help nie eens om vir hulle te bid nie. Redeneer ons nie ook soms so nie?.

OF

2) Ek kan my wil geheel en al aan God oorgee sodat Hy my wil deur die werking van die kruis van Jesus totaal in harmonie met Sy soewereine wil mag bring. Sodra ek dit doen, sal ek hoegenaamd geen behae meer daarin hê om myself te verdedig nie, myself te regverdig nie, myself te bejammer nie, om bitter te word nie, om kwade gevoelens in my hart te koester nie, of om traak-my-nie-agtig te word nie. Waarom sal ons nie hierdie bogenoemde gesindhede meer langer in ons harte koester nie? Omdat ons weet dat dit, soos alle ander eienskappe van die self, die Heilige Gees blus of bedroef, m.d.g. dat Hy die Here Jesus nie in my lewe kan verheerlik of tot volle vergestalting kan bring nie.

Selfbehoud blus en bedroef die Heilige Gees want dit is ‘n vyand van die wil van God. Selfbehoud verloën die krag van God (die kruis van Jesus). Selfbehoud is kenmerkend van die lewe van die natuurlike mens wat lynreg in opposisie staan teen die lewe wat God ons wil bied – daardie heerlike opstandingslewe en voortdurende oorwinningslewe in en deur onse Here Jesus Christus.

In hierdie voorbeeld wat aan u voorgehou is, moet ons daarop let dat die belastering of beswaddering as sodanig nie die wil van God is nie. Die wil van God kan en mag nooit in verband gebring word met die sonde van ‘n mens nie. Maar God gebruik soortgelyke omstandighede om Sy wil in my lewe te bereik. God is dus, met eerbied gesê, ‘n opportunis wat elke omstandigheid en geleentheid sal gebruik om Sy wil in my lewe te bereik. Die keuse lê by my – óf ek kan myself verloën, my kruis opneem en Jesus volg (God se wil) óf ek kan die kruis wat oor my pad gelê word ignoreer, daaroor loop en voortgaan om my selflewe te behou (my wil). Dit is ‘n keuse wat ek daagliks moet maak. Ek moet dus waaksaam wees om die geleenthede wat God my bied om my “selflewe” ter wille van die Here Jesus en Sy Evangelie te verloor, met albei hande aan te gryp. Dit is ‘n geval van die een of die ander – óf ek verloën myself en verloor my lewe ter wille van die Here Jesus, óf ek verloën die Here Jesus en behou my “selflewe” wat niks anders as ‘n stinkende lyk is wat aan my vaskleef nie. “Wie sal my verlos van die liggaam van hierdie dood?” (Romeine 7:24 en 25)

Sodanige omstandighede maak ‘n mens baie seer en soms is dit uiters vernederend, maar dit is die enigste manier om Christus tot Sy reg in my lewe te laat kom. Die pad van God se plan vir my lewe is via die kruis.

Gebrokenheid word ook gesien as die pad van Heiligmaking in my lewe. Die doel daarvan is om die dood van die Here Jesus gelykvormig te word deurdat ons daartoe gelei word om die ou sondige natuur wat nog nie gekruisig is nie en nog nie aan die Heilige Gees onderwerp is nie, af te sterwe, sodat ons vir die Here bruikbaar kan wees en vir Sy koninkryk vrug kan dra. Heiligmaking is ‘n proses van verruiling of uitruiling. Daarmee word bedoel dat die weefwerk van my eie egoïstiese lewenspatroon stelselmatig deur die Heilige Gees uitgerafel moet word sodat die lewenspatroon van die Here Jesus in my lewe ingeweef kan word. So byvoorbeeld -

1) word die draad (thread) van selfliefde vervang met liefde vir God, my broers en susters in die Here en ook vir my medemens. Dit sluit ook my vyande in.

2) word die draad van trots en hoogmoed vervang met nederigheid.

3) word die draad van selfvertroue vervang met vertroue in God.

4) word die draad van onafhanklikheid vervang met afhanklikheid (Sonder Jesus kan ons niks doen nie).

5) word die draad van eiesinnigheid en eiewilligheid vervang met die soewereine wil van God vir my lewe.

6) word die draad van ongeduld vervang met geduld (lankmoedigheid).

Dit sigself beteken net één ding – my selfbehoudende lewe moet vervang word met die selfopofferende lewe van onse Here Jesus Christus.

Anders gestel, ek lê my selflewe af of handig dit oor vir kruisiging en Hy vervang dit met Sy eie lewe.

HOE WORD GEBROKENHEID BEWERK?

Die selflewe is so diep in ons ingebed dat dit soms nodig is om die fondamente daarvan te skud alvorens ons die gruwel daarvan kan raaksien. Niks is so bedrieglik soos die mens se hart nie en alleen God se intense helder lig kan die ware toestand van ons harte blootlê. Die vraag is nou net, hoe gebeur dit?

BY WYSE VAN OMSTANDIGHEDE WAT GOD OOR ONS PAD TOELAAT.

Die kinders van God moet onthou dat daar niks in hulle lewens gebeur sonder dat die Here dit toelaat nie (Romeine 8:28). Omstandighede, en veral dies waarin die skroef so ‘n bietjie stywer aangedraai word, kan altyd op ‘n heerlike seën uitloop. Dit hang totaal van myself af hoe ek daarna kyk en hoe ek daarop reageer. Die ou mens in my (die vlees) sal hom altyd blind staar teen die omstandighede self, m.d.g. dat die voor-die-handliggende situasies of omstandighede die natuurlike mens in my (die vlees) daartoe sal provokeer om altyd op die enigste manier wat dit ken, te reageer en op te tree. Die ou mens in my sal dus altyd op die algemeen aanvaarbare maniere soos dit deur die wêreld voorgeskryf word, optree. Dit kan hoegenaamd nie anders reageer nie, omdat daar hoegenaamd niks goeds in die vlees is nie. Kom ons wees eerlik met onsself en noem sommige van hierdie maniere weer eens by die naam. Daar is natuurlik baie ander eienskappe van die self wat na vore kom wanneer die omstandighede so ‘n bietjie moeiliker word, maar ons gaan hier net na enkeles van hulle kyk. Hulle volg bykans altyd in ‘n spesifieke patroon op mekaar, omdat hulle op mekaar teer. Hulle voed mekaar as’t ware. Gewoonlik word ek eers ongeduldig dan kwaad, daarna word ek humeurig (loop dikmond rond en almal moet net padgee), en wanneer ek nie my sin kry nie, dan volg die selfbejammering. Selfs die sodanige “goeie eienskappe” van die “self” soos die vermoë om hierdie genoemde eienskappe te onderdruk of in toom te hou, is net so sleg, indien nie slegter nie, want ek is dan besig om myself en ander te bedrieg.

Maar, dank die Here! Hy los ons nie aan onsself oor nie. Hy is lankmoedig en getrou. Hy sal voortdurend omstandighede oor my pad stuur totdat ek op daardie spesifieke terrein van ongebrokenheid, gebreek het. Daarna sal Hy selfs weer eens soortgelyke omstandighede oor my pad stuur om seker te maak dat ek wel op daardie spesifieke terrein gebroke is.

Onthou! die Bybel sê ons word daagliks as slagskape gereken. Het u al gewonder waarom die Bybel ons spesifiek slagskape noem? As kind het ek elke jaar met die lang Desember-skoolvakansies op my oom se plaas in die Vrystaat gaan kuier. Daar het ek so ‘n ietsie oor skape geleer. As ek reg onthou, is daar twee soorte skape – stoetskape en slagskape. Stoetooie en stoetramme word behoorlik gepamperlang. Die boer skenk spesiale aandag aan hulle, veel meer as aan al die ander skape, hoofsaaklik omdat hy hulle in top kondisie moet hou vir die jaarlikse skou. Niks word ontsien om hulle teen ongure weer en ander gevare te beskerm nie. Sodra die onweerswolke dreig, word die volk gestuur om hulle so gou as moontlik onder dak te kry omdat hulle pragwol en veral ook hulle lewens bewaar moet word. Daarteenoor word die slagskape nie op dieselfde wyse gepamperlang nie. Ja, dit is ook so dat wanneer ‘n slagskaap deur weerlig getref word, die boer groot skade ly, maar nooit in die mate wanneer hy ‘n stoetooi of stoetram verloor nie. Daarom sal die boer nie juis uit sy pad gaan om slagskape ook onder dak te kry wanneer onweerswolke dreig nie.

Die naam van die skaap sê in elk geval waarvoor hy goed is – ‘n stoetskaap is goed vir luisterryke geleenthede soos ‘n skou of ‘n boeredag (‘n “Show”), terwyl ‘n slagskaap net goed is vir een ding – die slagpale. Ons is nie stoetooie of stoetramme nie. Die Bybel sê ons is slagskape. ‘n Dooie stoetooi of stoetram beteken niks nie. Netso beteken ‘n lewende slagskaap ook niks nie. ‘n Slagskaap kry eers sy ware betekenis en funksie wanneer hy geslag is. So-ook kan ons eers werklik iets vir God en Sy koninkryk beteken en ons ware funksie in die liggaam van onse Here Jesus vervul wanneer ons onsself as slagskape oorgee om daagliks geslag te word. Die ou-mens moet daagliks afgelê word, sodat die nuwe mens die plek daarvan kan inneem en oorneem.

Maar nouja, soos die boer sy stoetooie en stoetramme haastig onder dak bring wanneer onweerswolke of gevare dreig, netso hardloop ons ook onder die “dak van selfbehoud” in wanneer die dinge na ons mening ‘n bietjie te warm word. Pleks dat ons skuiling soek in die Gekliefde Rots van alle eeue, onse Here Jesus Christus, d.w.s. in die dood van onse Here Jesus, wanneer omstandighede soos onweerswolke om ons koppe saampak, peil ons blindelings op ons selfgemaakte “skuiling van selfbehoud” af omdat ons nie seer wil kry nie, en omdat ons vasgekluister is in die koninkryk van die “self”. Groot is die ontnugtering, wanneer ons mettertyd tot die besef kom dat, terwyl ons ten alle koste ons selflewe probeer behou, ons in werklikheid besig is om ons lewens te verloor. Die lewende water waarvan die Bybel praat vloei nie uit ons nie en die vrug waarvan die Bybel praat kom nie in heerlike oorvloed in ons lewens na vore nie. Trouens, ons gaan geestelik verder en verder agteruit, hoe meer ons die selflewe wil behou. Eers wanneer ons tot die daadwerklike stap oorgegaan het om onsself daagliks as slagskape te reken, om daagliks elke tekentjie van die selflewe wat na vore kom wanneer die omstandighede dreigend om ons koppe saampak aan die kruis (die dood) af te gee, ontdek ons dat die ware lewe eintlik maar net te vinde is in die dood van onse Here Jesus. Hoe dieper ons in Sy dood skuil (verlore raak), hoe heerliker kom die ware lewe na vore – Sy eie kragtige opstandinslewe.

DIE KWALITEITE VAN ‘N GEBROKE LEWE

1) TOEGANKLIKHEID (Genaakbaarheid, approachability).

Ander kan nou die vrymoedigheid neem om my te nader. Hulle kan nou makliker kontak maak met my, veral ook wanneer dit nodig is dat ekself tereggewys moet word. Ek probeer nou nie meer soos voorheen om myself te verdedig nie, maar om alle teregwysings in ‘n gees van sagmoedigheid en nederigheid te aanvaar, al sou daardie teregwysings nie op die waarheid gegrond wees nie. Wanneer dit egter wel gegrond is, kan ek my foute manmoedig erken en hulle onvoorwaardelik regstel.

2) MEDEDOëNDHEID (Meelewendheid, deelnemendheid, medelydendheid, compassion)

Ek is nou hoogs sensitief, nie meer vir my eie behoeftes en belange nie, maar vir die nood en die behoeftes van ander. Die Heilige Gees stel my in staat om ander te kan bystaan in hulle nood sodat ek ook op hierdie wyse die evangelie van Jesus Christus aan hulle kan bring.

3) VERBONDENHEID (‘n Verenigde lewe met my broers en susters; gemeenskap, fellowship)

Onafhanklikheid is een van die duidelikste tekens van iemand wat ‘n onverbonde, afgesonderde lewe lei. Hy wat homself afsonder, soek sy eie belang. Onafhanklikheid is dus ‘n kenmerk van die selflewe en kniehalter die Christen in sy verhouding met ander Christene. My verbondenheid aan ander Christene word gemeet aan my afhanklikheid. Net soos die oog nie vir die hand kan sê, ek het jou nie nodig nie, netso kan ek nie afsydig en onafhanklik van ander Christene lewe nie. Verbondenheid groei vanuit die Christene se liefde vir mekaar. Dit bevorder eenheid, eensgesindheid en dissipelskap sodat die wêreld kan sien dat die Vader Jesus gestuur het.

4) BEVATLIKHEID (Leerbaarheid, easily edified, teachability)

Ek is nou ontvanklik en vatbaar vir die lering (vermaning, stigting, geestelike opheffing) van ander terwyl ek dit nog steeds doen in die gees van ‘n ware Bereaan.

5) SAGMOEDIGHEID/NEDERIGHEID

Sagmoedigheid moet nie met saggeaardheid verwar word nie. ‘n Geaardheid is ‘n veelsydige en hoogs-veranderlike eienskap van die “self”, m.a.w. dit is ‘n inherente of ingebore eienskap van die “self” wat na gelang van omstandighede en na eie goeddunke kan verander. Ek kan byvoorbeeld ‘n vriendelike geaardheid hê, maar sodra ongewensde of ongevraagde omstandighede opduik, kan so ‘n vriendelike geaardheid eensklaps verander in ‘n norse, onvriendelike en onaangename geaardheid. Daarteenoor is sagmoedigheid onveranderlik en net die Here Jesus kan dit vir ons gee. Dit is onveranderlik omdat die Here Jesus self onveranderlik is. Omstandighede van watter aard of omvang kan dit nie verander nie. Anders as ‘n geaardheid wat by ons natuurlike geboorte langs die weg van die biologiese gene van ons ouers in ons ingeplant word, word sagmoedigheid en nederigheid eers ons deel wanneer ons natuurlike “selflewe” gesterf het (gekruisig is).

Die volgende gedeeltes is geneem uit “When I saw Him” van Roy Hession en is vryelik vertaal deur Hannes Hattingh.

Gebrokenheid kan nie maklik gedefinieer word nie, maar kan duidelik gesien word in die reakies van Jesus, veral voor Sy kruisiging. Ek dink dit kan soos volg op ons eie lewens van toepassing gebring word.

1) Wanneer ons die wil van God doen, selfs al sou my Christen broers en susters nie verstaan nie, moet ons onthou dat ook Sy broers en susters nie in Hom geglo het nie (Johannes 7:5). Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en Hom onvoorwaardelik gehoorsaam wees, en die waninterpretasie aanvaar. Dit is gebrokenheid.

2) Wanneer ‘n ander een bo my verkies word en ek oorgeslaan of op die agtergrond geskuif word, moet ons onthou dat die skare geskree het “Weg met Hom, en los vir ons Barabbas” (Luk. 23:18). Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en die verwerping aanvaar. Dit is gebrokenheid.

3) Wanneer my planne opsy geskuif word en ek jare se werk, weens die ambisies van ander, tot niet sien gaan, moet ons onthou dat Jesus deur hulle weggelei is om geskruisig te word (Matt. 27:31). Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en die onreg sonder bitterheid aanvaar. Dit is gebrokenheid.

4) Wanneer vernedering, belydenis en restitusie die weg is waarlangs ek moet wandel om in die regte verhouding met God te lewe, moet ons onthou dat “Jesus Homself verneder het tot die dood toe, ja die dood van die kruis” (Fil. 2:7,8). As Jesus wat sonder sonde was, die skande verdra het, hoeveel te meer nie ons nie. Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en die skande aanvaar. Dit is gebrokenheid.

5) Wanneer ander my en my eiendom misbruik, moet ons onthou dat “hulle Sy kleed geneem en die lot daaroor gewerp het” (Mattheus. 27 : 28, 35). Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en die vernieling daarvan aanvaar. Dit is gebrokenheid.

6) Wanneer iemand op ‘n onvergeeflike wyse teenoor my optree, moet ons onthou dat toe Hy gekruisig is, Hy gebid het “Here, vergewe hulle want hulle weet nie wat hulle doen nie” (Luk. 23:30). Soos Hy moet ons voor die wil van God buig en enige verkeerde of slegte gedrag teen ons aanvaar. Dit is gebrokenheid.

7) Wanneer mense die onmoontlike van my verwag, meer as wat tyd of menslike inspanning kan verduur, moet ons onthou dat Jesus gesê het “Dit is My liggaam wat vir julle gegee is” (Luk. 22:19). Soos Hy moet ons buig voor die wil van God en onsself oorgee vir die welsyn van ander. Dit is gebrokenheid. (Einde van vertaling)

Die kern van die saak is dat, wanneer ons gewillig is om te bely dat ons verkeerd opgetree het in omstandighede waarin ons juis dood moes wees vir die dinge wat oor ons pad gekom het, God ons weer eens regstel in Sy oë, so reg soos alleen die bloed van die Here Jesus ons kan maak. Wanneer ons dus misluk in omstandighede waarin ons onsself as dood moes reken vir die sonde (my oorgeërfde Adamnatuur), bring God ons weer in die regte verhouding met Homself deur die bloed van onse Here Jesus, nie om weer in soortgelyke omstandighede te gaan staan en misluk nie, maar om te leer uit die foute wat ons begaan het. Dit sigself beteken net één ding. Ons mislukkings en die voortdurende foute wat ons begaan, word juis toegelaat sodat ons gedryf kan word tot ‘n toestand van absolute wanhoop aan onsself; sodat ons in wanhoop kan uitroep – “Here, ek is verkeerd! Daar is hoegenaamd niks goeds in myself nie! Selfs my beste werke is ‘n besoedelde, vuil kleed voor U heilige aangesig! Here, verlos my van myself! Hier is ek, kruisig my want ek wil sterf aan die vlees in my wat voortdurend stryd voer teen U Heilige Gees! Amen!

Lord, bend that proud and stiff-necked I,

Help me to bend the neck and die,

Beholding Him on Calvary,

Who bowed His head for me.

Eternal allegiance to Christ Jesus, the Mighty Victor over sin and death

There are several questions I would like to ask when I get to heaven someday. One of them is: How many of the Jews who stoned Stephen to death eventually repented of their evil ways and received Jesus Christ as their Saviour, and how many of them later became victims of Christ-haters and were martyred and killed themselves? As a reminder that nothing has changed since the beginning of time, I would like to quote to you some verses from Genesis 4 and Acts 7.

Genesis 4:3-10

3 And in process of time it came to pass, that Cain brought of the fruit of the ground an offering unto the LORD.
4  And Abel, he also brought of the firstlings of his flock and of the fat thereof. And the LORD had respect unto Abel and to his offering:
5  But unto Cain and to his offering he had not respect. And Cain was very wroth, and his countenance fell.
6 And the LORD said unto Cain, Why art thou wroth? and why is thy countenance fallen?
7 If thou doest well, shalt thou not be accepted? and if thou doest not well, sin lieth at the door. And unto thee shall be his desire, and thou shalt rule over him.
8 And Cain talked with Abel his brother: and it came to pass, when they were in the field, that Cain rose up against Abel his brother, and slew him.
9 And the LORD said unto Cain, Where is Abel thy brother? And he said, I know not: Am I my brother’s keeper?
10 And he said, What hast thou done? the voice of thy brother’s blood crieth unto me from the ground.

Acts 7: 51-60

51 Ye stiffnecked and uncircumcised in heart and ears, ye do always resist the Holy Ghost: as your fathers did, so do ye.
52 Which of the prophets have not your fathers persecuted? and they have slain them which shewed before of the coming of the Just One; of whom ye have been now the betrayers and murderers:
53  Who have received the law by the disposition of angels, and have not kept it.
54 When they heard these things, they were cut to the heart, and they gnashed on him with their teeth.
55  But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God,
56  And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God.
57  Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord,
58  And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul.
59 And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit.
60  And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep.

Please, if you will, take note of the passages I have emphasized and bolded when you read the following excerpts from a report by Robert McCurry in The Wake-Up Herald of 10 August 2009. While reading this shocking news we need to ask ourselves whether we as the Bride of Christ are really and truly obeying our Lord who commanded us to love our enemies and to pray for them (Matthew 5:44). I earnestly ask you to keep in mind when you read this that our warfare is not against flesh and blood but against principalities, against powers, against the rulers of the darkness of this world, against spiritual wickedness in high places (Ephesians 6;12). Also keep in mind that Satan and his demons have already been conquered by Jesus Christ on the cross of Calvary and that he is merely doing what he has been doing since the beginning (John 8:44). Therefore the children of God can rejoice in the knowledge that we ought to have no fear of those who can kill the body and not the soul but rather that we should fear Him who is able to destroy both body and soul in hell (Matthew 10:28). We should fear God and no man.

Will Christianity become a crime in America?

by Robert McCurry

Are you willing to go to prison for your Christian faith? This would be a bizarre question to ask of any average American who considers themselves to be a Christian, but not so for those living somewhere other than the United States. In a world that cries for tolerance and equality, Christianity is becoming the new minority worldwide. And while we sit comfortably in our easy chair nestled in the safety of a perceived freedom, it is folly to be so naive to think that Christianity can not become a crime in America.

All over the world, Christians are finding themselves face to face with the choice of either their lives or their faith. A 33-year-old mother was executed in North Korea for distributing Bibles. Her husband, children and parents were sent to a political prison the day after her June 16 execution. In Dong Hoi, the capital city of Quang Binh province in Vietnam, nearly 150 worshipers were in their regular church service when police and security officials attacked them with teargas, batons, sticks, and stun guns. What about the recent public displaying of the Bible in a British art gallery? On lookers took the opportunity to deface the Bible by scrawling foul, obscene, and explicative narration across the pages. . . .

The United States?

While addressing leaders of the Middle East, President Obama made his now famous declaration that “America is no longer a Christian nation” while trying to assure the world that America would be tolerant of all faiths. However, he seems to be correct as more and more Americans are saying that they hold no religious affiliation. . . .

Is America becoming intolerant of its Christian heritage? Already legislation has been passed expanding current Hate-Crime Law. Proponents of the bill argue that its expansion is for the inclusion of sexual preference, but opponents see an opportunity for it to be used to silence Christian faith at its very heart, the pulpit.

Meanwhile schools, airports, courts rooms, and any other building accessible to the public are finding that Christian insignias are being removed and banned. With every court battle and every threatened lawsuit, the secular left moves forward driving Christianity out of the public eye. Christianity has become the target and whipping post of most media venues. One important question remains for every American. If Christianity becomes a crime in the United States, what will my response be?

What should our response be?

Should the Bride of Christ be alarmed, dismayed, and bewildered by the worldwide escalation of persecution, killings and martyrdoms many Christians are experiencing? What does the Bible teach us:

1 Peter 4:12-14

12 Beloved, think it not strange concerning the fiery trial which is to try you, as though some strange thing happened unto you:
13 But rejoice, inasmuch as ye are partakers of Christ’s sufferings; that, when his glory shall be revealed, ye may be glad also with exceeding joy.
14 If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you: on their part he is evil spoken of, but on your part he is glorified.

Philippians 1:27-29

27 Only let your conversation be as it becometh the gospel of Christ: that whether I come and see you, or else be absent, I may hear of your affairs, that ye stand fast in one spirit, with one mind striving together for the faith of the gospel;
28 And in nothing terrified by your adversaries: which is to them an evident token of perdition, but to you of salvation, and that of God.
29 For unto you it is given in the behalf of Christ, not only to believe on him, but also to suffer for his sake;

Robert McCurry continues his report as follows:

A Headline in the August 3, 3009, World Net Daily:

Muslims torch Christians for alleged ‘blasphemy’ of Quran. More than 100 houses ablaze as women, children face slaughter by mob.

On Saturday, a frenzied mob of three thousand Muslims stormed the tiny Pakistani Christian village of Gojra. Enflamed by (unconfirmed) charges that a Christian had burned pages of the Qur’an, the mob burned down fifty homes, burned eight Christians alive, and wounded twenty others. The death toll included women, children and other burnt victims who were unable to reach hospitals for proper medical care. Thousands of Christians fled the area.

Last Thursday, enraged by the same report of blasphemy, another Muslim mob torched seventy-five Christian homes, along with two churches, in Koriyan, a village near Gojra.

Daily Sun – Thursday, August 6, 2009 –

Three pastors beheaded for refusing to accept Islam.

One of the victims of last week’s attack by the Yusufiya sect in Borno State has given a shocking account of how the Islamic extremists killed three pastors who were captured along with other victims on the second day of the insurgence. The victim was among those held hostage in Yusuf’s enclave.

Speaking exclusively to Daily Sun in Maiduguri, the eye witness who preferred anonymity disclosed that the three pastors were beheaded on the instruction of the sect leader, Mohammed Yusuf shortly after bringing them out of his inner chamber.

“The pastors alongside one Ibo man were asked to change their faith to Islam like they did to other people taken as hostages. I think there was an argument by one of the pastors which gave the others some level of confidence to also resist accepting Islam.”

Corroborating the account of the killing, a Senior pastor with Good News Church, Wulari Maiduguri Rev. Baba Gata Ibrahim told Daily Sun in an interview that a pastor in his church, Pastor George Orjih was beheaded on the instruction of the Boko Haram leader because the clergy man refused to accept Islam.

“An eye witness who was also captured by the Islamic militants gave us details of how the pastor was killed. He told us they were persuading him to accept Islam and he said over his dead body. He was even said to have preached Christ to Mohammed Yusuf and that reportedly angered the sect leader who then as he ordered that the pastor and others be killed immediately,” he disclosed.

Muslims are not persecuting Christians only in Pakistan. On July 18, Muslims in Alexandria, Egypt kidnapped a sixteen-year-old Christian girl, Amira Markos, while she was on her way to work. Shortly thereafter her mother received a phone call: “At 10 o’clock of the same morning someone called me and asked if I was Amira’s mother. He introduced himself as Sheikh Mohammed, and said that my daughter is fine and will convert to Islam. When I cried and begged him to let me have my daughter back, he said he would let me see her again after her conversion to Islam, and ended the call.”

With each instance, the practice of abuse towards Christianity has become normal, if not expected. So much so that the average person in America has become desensitized to the violence.

Like Stephen’s murderers who gnashed their teeth and stopped their ears from hearing his preaching, these Muslims also closed their ears to Pastor George Orjih’s preaching and brutally murdered him. What should our response be? Hatred? A Spirit-filled child of God cannot but feel pity and love for the murderers while they rejoice in the fact that the three beheaded pastors remained faithful to God to the very end of their lives and are now (this very moment) seeing the indescribably beautiful face of our Saviour, Jesus Christ. They, like so many others before them who had been martyred and killed for the sake of Jesus Christ and his Gospel, are going to receive the martyrs crown of victory at the Bema judgement seat of Christ, immediately after the Rapture which is closer than we think. My concern is for those Muslims who think they have done God a favour when they killed the three pastors. They desperately need Jesus Christ to save them because it is not His will that any should perish but that all should come to the knowledge of His salvation (2 Peter 3:9).

I sincerely hope and pray that the beheaded and martyred pastors as well as I will someday meet up with some of Stephen’s and the three pastors’ martyrs and murderers in heaven. Is that at all possible? Well, Saul of Tarsus who left the dirty work of stoning Stephen to the Jewish rabble and consented to his death is now in heaven with our Lord Jesus Christ. If God was able to save a murderer like Saul who later became Paul, He is capable of saving the worst of murderers.

To close my comment I would like to remind you that the persecution Christians are experiencing even in Western countries these days is not against the Christian per se, but against Jesus Christ Himself. Listen to His words in Acts 9:4 when He confronted Saul who was on his way to persecute the Christians in Damascus?

Acts 9:4 And he [Saul] fell to the earth, and heard a voice saying unto him, Saul, Saul, why persecutest thou me?

Killing Christians is not going to get rid of God because you CANNOT kill Him. Jesus ever lives after He had been killed and risen from the dead and He is eventually going to return to judge the nations and every individual who wilfully and rebelliously refuse to repent of their evil ways and receive Him as their Saviour.

Revelation 22:20

He which testifieth these things saith, Surely I come quickly. Amen. Even so, come, Lord Jesus.

Hoekom net dit as sonde uitsonder?

“Jesus antwoord en sê vir hom: Jy is die leraar van Israel en jy weet hierdie dinge nie?” (Johannes 3:10)

In sy brief aan Godsdiens Aktueel: “Hoekom net dít as sonde uitsonder?” (Beeld: 27 Oktober 2002) het Prof. Adrio König (Sistematiese Teologie, UNISA) ’n baie pertinente vraag gevra wat onlangs weer tydens die hofsaak, Moreletapark NG Kerk versus mnr. Johan Strydom, op die spits gedryf is. Sy vraag, “Is homoseksualiteit nie ‘n saak waaroor ons kán verskil nie?” som die relatiwistiese benadering van die post-modernisme tot die hedendaagse kwelvrae oor menslike gedrag, veral rondom homoseksualiteit, raak op. Met sy gebruik van die woordjie “ons”, plaas hy die hele debat rondom seksuele oriëntasie onmiddellik op die vlak van die humanisme waarin God geheel en al nie meer ’n sê het nie. Daar is soveel wyd-uiteenlopende sienings oor hierdie saak en elkeen staaf sy mening op so ’n “oortuigende manier” vanuit die Skrif, dat selfs die leraars nie meer weet wat om oor hierdie dinge te dink of te sê nie. Uit wanhoop roep hulle uit, “kan ons nie maar hieroor verskil nie?” Gesien vanuit die oogpunt van die hedendaagse kultuur van ”eenheid binne diversiteit” kan ons (volgens die postmoderne denkers) inderdaad daaroor verskil omdat absolute waarhede (soos dit in die Woord van God vervat word) in hierdie kultuur nie meer langer geduld word nie; omdat die post-moderne relatiwisme reg en verkeerd, waar en vals, goed en sleg, in ’n “yin-yang” tipe van denkpatroon ingedwing het sodat niemand meer weet wat om oor hierdie dinge te dink of sê nie. “Ek sal jou opinie respekteer, maar dan moet jy ook myne met agting bejeen” het die slagspreuk van ons eeu geword wat die duiwel en die hel laat skaterlag. Verdraagsaamheid — nie die waarheid nie — is mos die eerbare weg wat ons moet volg om nie aanstoot te gee nie, om die vrede te bewaar en om liefde te betoon.

“Relatiwisme” (verdraagsaamheid) is nie die enigste post-moderne slimmigheid van die redetwisters van hierdie eeu wat in Adrio König se pleidooi na vore kom nie. “Kontekstualisering” is ’n ander wysheid wat die redetwisters van hierdie eeu uitgedink het om die gewete van die mens te sus. — König skryf,

“‘n Ander groep vra of homoseksualiteit nie in Die Bybel in ‘n totaal ander verband voorkom as in ons gemeentes nie. Dink net aan Romeine 1 en 1 Korintiërs 6. In 1 Korintiërs word homoseksuele in dieselfde asem genoem as afgodsdienaars, dronkaards en bedrieërs. In Romeine lees ons dat homoseksuele God haat, dat hulle vol hebsug, gemeenheid en moord is, dat hulle pleks van God beelde van diere of slange aanbid. Gaan dit nie in ons gemeentes om ander mense nie? In die nuwe besluit van die sinode word van “homoseksuele gelowiges” gepraat. Dit is onmoontlik in Die Bybel omdat hulle daar ongelowiges, Godhaters, moordenaars, bedrieërs genoem word. Dié groep vra dus of ons nie moet aanvaar dat homoseksualiteit in Bybeltye in ‘n konteks van goddeloosheid gebeur het nie, en dat Paulus dus nie anders daaroor kon oordeel as wat hy gedoen het nie. Maar dat ons vandag weet van homoseksuele mense wat die Here saam met ons liefhet en dien. Van sulke homoseksuele is daar nie in Die Bybel sprake nie. Kan ons hulle dan oor dieselfde kam skeer as wat Paulus gedoen het?”

So ’n breë opmerking verg twee vrae. Die eerste vraag: — Was dit die algemene goddeloosheid van die mense in Bybeltye wat homoseksualiteit ’n sonde gemaak het en is dit die godsdienstigheid van vandag se homoseksuele mense wat die Here saam met ons liefhet en dien wat homoseksualiteit ontsondig of ten minste aanvaarbaar maak?

Dit lyk vir my so al of die liberale teologie sy kop hier uitsteek, wat volhou dat die sonde nie in die hart van die mens gesetel is nie maar in die samelewing waarin ons ons bevind. Dit kom daarop neer dat wanneer die samelewing ’n verandering ondergaan — in hierdie geval van goddeloosheid na godsdienstigheid — ondergaan die indiwidu ook ’n verandering. Om hierdie argument tot sy uiterste deur te voer, kan ’n mens dus sê: As ’n heteroseksuele egbreker of hoereerder in ’n goddelose samelewing sy sondige lewe beoefen dan moet ons hom net soos Paulus oordeel, maar indien dieselfde heteroseksuele egbreker en hoereerder in ’n godsdienstige samelewing saam met al die ander die Here dien en liefhet, dan moet ons hom nie oor dieselfde kam skeer nie. Dit toon maar net weer eens hoe verskriklik ver die teologie in ons tyd van Bybelse waarhede afgedwaal het.“Diensbaarheid aan die Here en ’n liefde vir Hom” maak alles mooitjies reg terwyl ons nog steeds ons eie begeertes en wil maar mag najaag. Die tweede vraag: — Indien die Here gister en vandag en tot in ewigheid dieselfde is (Hebreërs 13:8), beteken dit dat Hy Sy mening oor sonde volgens die eb en vloei van wêreldse kulture aanpas en verander? Dit is mos totaal ondenkbaar dat die Here Sy karakter kan verloën deur sy mening oor die sonde na gelang van die eb en vloei van kultuurveranderinge te temper!

Kom ons kyk nou na enkele van die ander uitlatings wat Adrio König in sy brief oor homoseksualiteit maak en vergelyk dit dan met wat die Skrif sê. Dit blyk baie duidelik dat hy nie noodwendig die uiteenlopende menings van andere wat hy aanhaal, ondersteun of goedkeur nie; hy sê bv. “Homoseksualiteit word inderdaad duidelik in die Bybel as sonde veroordeel, maar daar is nogtans vrae by sommige.” O! die liewe “maar” wat altyd so flussies insluip. Daar is beslis baie vrae, maar hierdie vrae gaan nie beantwoord word deur dit “’n saak te maak waaroor ons kan verskil nie.” God se mening is en bly die finale en absolute antwoord hierop en enigeen wat dit afwater of met slim praatjies wil omseil sal in die oordeelsdag rekenskap moet gee. Die mening dat die neiging tot homoseksualiteit nie sonde is nie, maar slegs die daad, is futiel. Spreuke 23:7 sny veel dieper as net dié dinge wat ons doen; dit vlek ook dit wat ons is oop tot op die been. “Want soos hy in sy siel bereken, so is hy” (“For as he thinketh in his heart, so is he”). Paulus het hierdie gedagte van dit wat ons is verder gevoer in Romeine 7, waar hy die diepste wese van ons sondige natuur blootlê. Hierin erken hy dat, selfs wanneer ons ons beste voetjie voorsit om net goed te wil doen, die neiging tot die sonde nog steeds by ons aanwesig is. Om die neiging tot die kwade deur die neiging tot die goeie te probeer beheer of te onderdruk, is tevergeefs. Paulus verwys na hierdie neiging as die sonde wat in sy lede is, m.a.w. ’n ding wat onlosmaaklik deel van ons menswees is. Toe Paulus die afskuwelikheid hiervan in sy lede (vlees) ontdek, kon hy dit op geen ander manier as “die liggaam van hierdie dood” beskryf nie. Dit is soos ’n stinkende lyk wat aan ons kleef waarvan ons nie ontslae kan raak nie, al doen ons ook wat. Wie kan ons verlos van hierdie liggaam van die dood? Dank die Here, almal wat werklik wil — ook die homoseksuele persone — kan nie alleen verlossing nie maar ook algehele bevryding ontvang, en saam met Paulus uitroep “Ek dank God deur Jesus Christus, onse Here!”

Dit is nie ons diens aan die Here of selfs ons liefde vir Hom wat ons kinders van God maak nie. Die kruis van Christus alleen is die wysheid en krag van God waardeur ons vrygemaak word van die bron van die sonde — die liggaam van die dood of die ou Adam-natuur soos dit ook dikwels genoem word. Inderdaad, ons word ernstig gemaan om enige vorm van seksuele permissiwiteit (“Porneia” — homoseksualisme, lesbianisme, bestialiteit, omgang met ’n geskeide man of vrou, omgang met familielede ens.) dood te maak (te kruisig) wat afgodediens is (Kolossense 3:5).

Hier sien ons baie duidelik dat alle vorme van seksuele permissiwiteit afgodery is. Daarmee word die argument geheel en al by die deur uitgegooi wat sê dat daar ’n onderskeid gemaak moet word tussen die homoseksuele persone in Paulus se tyd wat in dieselfde asem genoem word as afgodedienaars, dronkaards en bedrieërs en die hedendaagse homoseksuele persone wat deur die sinode “homoseksuele gelowiges” genoem word en die Here saam met ons lief het en dien. Tensy een of ander slim redetwister van hierdie eeu die Griekse woord “esti” (εἰμί) as geheel met iets anders as is hervertaal, is en bly die betekenis van die woord esti IS. Enige seksuele permissiwiteit is volgens Gods Woord afgodery — uit en gedaan.

In die kompromiterende wêreld waarin ons lewe, het dit mode geword om gewigtige sake wat die vermoë het om ons sosiale strukture op ’n revolusionêre wyse te beïnvloed en te verander, as iets nikseggends of minder belangriks af te maak. Dit word gewoonlik gedoen deur die gewigtige sake te vergelyk met iets wat nie so gewigtig is nie. So word homoseksualiteit dikwels met handigheid vergelyk; sommige mense is linkshandig terwyl andere weer regshandig is en net so is sommige mense heteroseksueel en andere homoseksueel. So-ook word die hedendaagse sonde-ontdoening van homoseksualiteit vergelyk met die sonde-ontdoening van haarvlegtery en vroue wat in kerkklike verband nie toegelaat word om ’n leiersposisie (vrouepredikantskap; ‘n kwessie waarna die Moreletapark kerk gewis moet kyk) te beklee nie. Die hedendaagse versagting of sonde-ontdoening van homoseksuele gedrag deur klem te lê op hulle diensbaarheid aan en liefde vir God kom eintlik neer op die verheffing van afgodery tot ’n diens aan God. Dit is darem te dik vir ’n daalder, sal almal met skokkende verontwaardiging sê. Maar! kom ons kyk so ’n bietjie of ons nie ’n soortgelyke voorbeeld in die Bybel vind nie. Toe Moses op die berg geklim het om die wet van God en Sy verordeninge vir die bou van die tabernakel te ontvang, het sy broer, Aáron, onder die druk van die volk geswig en ’n goue kalf gemaak. Na die voltooing daarvan het hy een van die verstommendste dinge gesê wat nog ooit oor die lippe van ’n godsdienstige persoon gekom het, — “En Aáron het uitgeroep en gesê: Môre is daar fees tot eer van die Here.” Die Here na wie Aáron verwys het, is nie ’n afgod van een of ander heidense volk van daardie tyd nie; dit is JEHOVAH —die selfbestaande een en waaragtige God wat hemel en aarde gemaak het. ’n Afgod en afgodediens! — tot eer en in diens van die Here van die leërskare? So kan ons dus ook vra — seksuele permissiwiteit tot eer en in diens van die Here?

Waarom beskou die Bybel seksuele sondes dan in so ’n ernstige lig? Waarom het God net vir Sodom en Gomorra uitgesonder om sy toorn oor uit te giet en nie die ander omliggende stede wat net so skuldig was aan ander sondes nie? Ons kan waarskynlik dieselfde vraag aan die Here rig wat König in sy brief stel, “Hoekom net dit as sonde uitsonder?” Ek glo vrypostig dat Efesiërs 5 ons die antwoord bied op die Bybel se geweldige erns oor seksuele sondes. Ten spyte daarvan dat hierdie Skrifgedeelte in ons post-moderne samelewing voortdurend aangeval, verdraai en uitmekaar geskeur word, is en bly dit dié monument van die mistieke liefdesband tussen Christus en Sy liggaaam (die Bruid) hier op aarde.

God het Sy Seun en ook vir ons so innig lief dat Hy die huwelik tussen man en vrou as dié besondere medium gekies het om dáárdie liefde op ’n sigbare, tasbare manier daagliks aan ons oor te dra. M.a.w, wanneer ons die verhouding tussen man en vrou in die huwelik gadeslaan — waarin die man sy liefde aan sy vrou betoon soos Christus Syne deur die aflegging van Sy lewe vir die gemeente getoon het, en die vrou haar onderdanigheid ter wille van Christus uitleef, nie omdat sy daartoe gedwing word deur ’n houding van oorheersing van haar man nie, maar daartoe aangespoor word deur sy liefde — moet ons met oorstelptheid kan uitroep, “Kyk! met watter groot liefde Christus sy bruid liefgehad het deurdat Hy Sy lewe vir haar afgelê het en kyk hoe lief het Sy aardse bruid Hom deurdat Sy haar in algehele onderdanigheid aan Hom oorgegee het” Daarom sê Paulus in vers 32, “Hierdie verborgenheid is groot, maar ek sê dit met die oog op Christus en die gemeente.” Paulus sê inderwaarheid, “Die huwelik tussen ’n man en vrou as ’n weerspieëling van die verhouding tussen Christus en Sy gemeente is ’n groot verborgenheid en ek deel dit aan julle mee met die oog daarop om Christus se liefde vir die gemeente nog nader aan julle harte tuis te bring.” Dit verg nie ’n doktorsgraad om agter te kom waarom die duiwel die huwelik tussen ’n man en ’n vrou so intens haat en wil vernietig nie.

Wat is die oplossing? Is daar ’n oplossing? As daar ’n oplossing is, kan ons aanvaar dat dit ’n permanente oplossing sal wees? Lê die oplossing in ons vermoëns om met mekaar te verskil? Kan elkeen maar op sy eie manier oor die saak dink of dit op eie insig interpreteer? Ek kom terug na die vraag wat die Here Jesus aan Nikodémus gevra het, ” Jy is die leraar van Israel en jy weet hierdie dinge nie?” (Johannes 3:10). Die oplossing, volgens hierdie baie bekende Skrifgedeelte, is eintlik voor-die-handliggend — ’n opregte bekering waarin die hart en die denke ’n radikale verandering ondergaan.

Toe die Here Jesus begin preek het (Mattheus 4:17), het Hy dieselfde woord as Johannes die Doper gebruik om sondaars tot bekering te roep — “Metanoeo”. Dit beteken dat jy anders moet begin dink; jou denke moet ’n revolusionêre omwenteling ondergaan, of soos hulle op Engels sê, “you must change your mind for the better.” As ons in gedagte hou wat die Skrif in Spreuke 23:7 sê, dat die mens is wat hy in sy siel bereken (of dink), dan kan jy begryp waarom ’n verandering van denke noodsaaklik is om ook ’n hartsverandering te kan ondergaan. Iemand wat in weerwil van God se Woord hardnekkig vaskleef aan sy eie rebelse opinies, is besig om die “waarheid in ongeregtigheid te onderdruk,” en verbeur dus sy of haar kans om waarlik tot bekering te kom. (Romeine 1:18). Volgens hierdie gedeelte ken hulle die waarheid; hulle weet dat dít wat hulle doen verkeerd is in die oë van die Here omdat “wat van God geken kan word, in hulle openbaar is, want God het dit aan hulle geopenbaar . . . sodat hulle geen verontskuldiging het nie.” (Romeine 1:19, 20). Eers wanneer so iemand bereid is om sy rebelse opinies (denke) as sonde te brandmerk en heelhartig bereid geword het om daarmee te breek, is hy of sy buigsaam genoeg om onder die oortuiging van die Heilige Gees sy of haar verlore toestand voor God te erken. So iemand het buigsaam genoeg geword om hom of haar voor God te verneder en uit te roep, “Here, U mening (nie my eie nie) oor my lewenswyse is 100% korrek; ek het geen verskoning wat ek meer langer kan of wil aanbied nie. Ek is skuldig en daarom werp ek my volkome en heelhartig op U genade wat U in die geskeurde liggaam van U Seun op Golgotha vir my bewys het. Maak my ’n nuwe skepping, één wat die ou dinge afgelê het.” (2 Korinthiërs 5:17).

“Hoekom net dít as sonde uitsonder?” is beslis nie ’n vraag wat ons vir God kan vra nie, om die eenvoudige rede dat “daar by Hom geen aanneming van die persoon is nie.” (Romeine 2:11) “want almal het gesondig en dit ontbreek hulle aan die heerlikheid van God, en hulle word deur sy genade sonder verdienste geregverdig deur die verlossing wat in Christus Jesus is.” (Romeine 23:3). Die slegte nuus is, “almal het gesondig” (heteroseksueel, homoseksueel, predikant, priester, pastoor, dokter, doktor, professor, staatspresident, koning, koningin, man, vrou, kind, wit, bruin, swart, geel ens.),

Maar, dank die Here! — daar is goeie nuus. Almal, ja ALMAL kan gered word deur sy genade sonder verdienste. . . deur die verlossing wat in Christus Jesus is. Maar! dan moet ons ophou om te dink dat ons sondes ”’n saak (is) waaroor ons kan verskil.” Hy kan u volkome red en vrymaak. Die vraag is: – wil u?

En die Gees en die bruid sê: Kom! En laat hom wat hoor, sê: Kom! En laat hom wat dors het, kom; en laat hom wat wil, die water van die lewe neem, verniet. (Openbaring 22:17).

Ek was eers huiwerig om meegaande video te plaas, maar het tog besluit om dit te doen sodat u kan sien hoedat die Evangelie van Jesus Christus deesdae verdraai word om “gay” en “lesbiese” verhoudings goed te praat.

Jesus on Homosexuality